Wat is Cold Reading en hoe werkt het?
Hoe komt het toch dat waarzeggers zoveel over je weten? Hoe krijgt een politieagent informatie los? Een persoon is “koud” binnen en een medium weet ontzettend veel over je te vertellen. Paranormaal, of een trucje? En weet een medium dit eigenlijk allemaal wel?

Wat is het?
Door middel van Cold Reading kan men, zonder iets over de gesprekspartner te weten, de indruk wekken dat men wel iets over hem weet.

Hoe werkt het?
Er zijn verschillende technieken om gebruik van te maken.

Eerste indruk:
Bij binnenkomst geeft men al veel informatie over zichzelf prijs. Door kleding, leeftijd, kapsel en geslacht heb je al heel snel een “beeld”. Maar denk ook eens aan lichaamshouding, accent, sieraden, een eventuele trouwring en wat dacht je van iemand handen?

Het Forer-effect
Iets waar bijna alle waarzeggers gebruik van maken is de neiging van mensen om vage, algemene uitspraken over de eigen persoon aan te nemen als heel typerend, zonder zich te realiseren dat die omschrijving voor bijna iedereen opgaat. Dit noemen we het Forer-effect of Barnum-Effect. Men heeft de neiging dingen selectief te onthouden, namelijk dat wat voor hen klopt, dat er dan ook dingen niet kloppen, wordt snel weer vergeten. Een voorbeeld hiervan is: “Hoewel u discipline en beheersing uitstraalt, maakt u zich regelmatig zorgen en voelt u zich onzeker. Soms twijfelt u er ernstig aan of u de juiste beslissing hebt genomen of het juiste heeft gedaan.” Bijna iedereen zal wel eens twijfelen of het juiste gedaan is. Of: “Je hebt een moeilijke periode gehad in je leven.”

Letter raden
Een techniek die bijvoorbeeld Char veel gebruikt is het raden van letters. Ze vraagt of er iemand is met een R, of een S. De gesprekspartner gaat de R of de S koppelen aan mensen in zijn omgeving, overleden familie of wat dan ook. Iedereen zou bij de R wel wat kunnen bedenken voor zichzelf. Char doet dus eigenlijk niks, ze noemt 1 letter, daarna nog 1, om een keuze te geven, en laat vervolgens de gesprekspartner de informatie geven. Door meerdere keuzes te geven heb je meer kans dat de gesprekspartner 1 van die dingen op zichzelf betrekt. Bijvoorbeeld: “Ik zie iets met muziek of een instrument? Iemand die vroeger wat met muziek gedaan heeft, of nog steeds?”

Blijven observeren
Ook naarmate het gesprek vordert blijft het medium observeren. Door een verandering in houding, blik of door kleine trekjes van mensen kan een medium nagaan of ze op de juiste weg zit.

Dubbelzinnige vragen
Een heel succesvolle en slinkse wijze om aan informatie te komen is door middel van dubbelzinnige vragen. Vragen als:” Je hebt geen kat, of wel?” Als het antwoord ontkennend is, kan het medium zeggen: Zie je wel, ik dacht al dat je niet van katten hield. Als het antwoord bevestigend is, kan het medium zeggen: zie je wel, ik kreeg steeds een kat door, nu snap ik het.

Veilige vragen
Als je goed oplet merk je dat tijdens een reading, het medium altijd veilige vragen stelt. Dubbelzinnige vragen, zoals hier boven staat, of vragen die overal naar toe kunnen. De vraag: “Wat is er met sport?” kan overal naartoe gaan. “Heb je een hond?” kan bij ontkenning altijd nog verwijzen naar vroeger, of het kan symbolisch zijn, het kan zijn dat je vroeger een hond wilde en noem maar op.

Fouten
Mediums en paragnosten zullen zelden toegeven fout te zitten. Ze draaien er omheen door nog meer vragen te stellen, ze vragen je er nog eens over na te denken en dan zal het dan wel duidelijk worden. Door een aantal van deze technieken afwisselend te gebruiken lijkt het net of het medium van alles weet en doorkrijgt over de gesprekspartner, terwijl het eigenlijk de gesprekspartner is die alle informatie verstrekt.

Voorbeeld: ’Jij hebt een klik met die Johan’
„Ken je iemand die Johan heet?” Met zijn blauwe ogen kijkt Lieven Gheysen de verslaggeefster aan. „Moet-ie dood zijn”, vraag ik twijfelend. Nee, levend mag ook. Ik moet even denken. „Ja, ik ken een Johan”, zeg ik. „Jij ziet die Johan niet vaak”, zegt Gheysen. „Maar als je hem ziet dan voel je wel een klik, dan vind je het leuk om hem te ontmoeten.” Hoe weet hij dat?

„Dit is wat je noemt een cold reading; het is een gesprekstechniek waarbij je verbale en nonverbale informatie verzamelt over een wildvreemde die tegenover je zit, en die je hem of haar vervolgens vertelt. Het lijkt dan of je paranormaal bent, maar niets is minder waar.

Jouw Johan leeft, want je zegt pas dat je een Johan kent nadat je me hebt gevraagd of het ook een levend persoon mag zijn. Dat je niet meteen ’ja’ zegt op mijn vraag of je een Johan kent, geeft aan dat het niet iemand is die heel dicht bij je staat – vandaar mijn opmerking dat je hem niet vaak ziet. Toen je in je hoofd een Johan had gevonden, glimlachte je even. Ik maak daaruit op dat je hem mag. Vandaar mijn opmerking dat jullie wel ’een klik’ hebben.”

Waarzeggers doen niet anders, zegt Gheysen. En, op de grootste sceptici na, trapt iedereen er in. Als mensen zich tot een medium wenden, willen ze graag iets horen. Dat maakt hen bij voorbaat vatbaar. Mensen hebben de neiging alleen de positieve dingen te onthouden – dat er aan één rake opmerking tien foute vooraf gingen, vergeten ze snel; mensen laten zich bedotten door de subtiele manier van ’vissen’. Na afloop van een sessie zeggen mensen: ’ongelofelijk hoe hij dat wist’.