Harry en Ron met Hermelien en Ginny

Eens heb ik als gay zijnde een fan fictie geschreven over Harry Potter, Ron Wemel, Hermelien Griffel en Ginny Wemel. Over dat Harry en Ron een stel zijn en later er achter komen dat Hermelien en Ginny ook een stelletje zijn. Vond het erg leuk om te doen, dat deed ik om het schrijven te oefenen. Misschien zet ik hier wel meer schrijfsels van mijn hand op de site. Maar goed laat maar weten wat je er van vind… Oja het hele verhaal is geïnspireerd door een paar polsbandjes met i hartje ron en i love harry erop gedingest.

Harry werd wakker en nog slaperig tasten hij naar zijn bril die op het nacht kastje lag. ‘Harry, wat ben je aan het doen’?, zei een slaperige stem naast zich. Harry deed zijn bril op en draaide zich snel om en keek in de groen grijze ogen van Ron Wemel. En gaf hem een dikke kus op zijn mond. ‘Ow maar dat gaat zomaar niet’! Speels trok Ron, Harry naar zich toe, en begon hem te kietelen. ‘Niet doen Ron, ik moet nodig’, zei Harry wat paniekerig. Ron liet los en Harry liep gelijk zo snel mogelijk naar de wc die beneden was. Terwijl Harry op de wc zat hoorde hij stemmen, hij had vaak bij Ron thuis geslapen en het was er altijd gezellig druk, dus het was niet echt vreemd dat hij mensen hoorde praten. Maar deze keer was het anders, misschien het fluisterende praten, de intonatie van bepaalde worden, Harry probeerde te verstaan wat ze zeiden. ‘Ja, maar Ron dan, dat kun je niet maken, Harry is zijn beste vriend, wat moeten we toch doen Arthur’? Harry bleef gespannen luisteren en begreep nu dat het de ouders van Ron waren. ‘Luister Molly, ik denk dat we het aan Perkamentus het probleem moeten voorleggen, ik heb nog nooit zoiets, als het waar is wat er gefluisterd word, om handen gehad.’

Harry liep snel op zijn tenen naar boven de slaapkamer in waar Ron op zijn buik lag met de dekens opgerold naast zich. Ow wat hield hij van Ron, Ron was zo eenvoudig en eerlijk bijna naïef onschuldig. Harry ging op de rand van het bed zitten met de handen in het haar, denkend aan het gesprek beneden.’Wat is er?’ vroeg Ron terwijl hij zachtjes over de rug van Harry wreef. Harry stond op en keek Ron recht aan, ‘ik ving net, toen ik op de wc zat, een gedeelte van een gesprek op tussen je vader en moeder en ik begreep er niets van’! Harry vertelde wat hij gehoord had aan Ron. Ron reageerde dat Harry zich te druk maakte en dat het wel los zal lopen. Ze zouden dadelijk naar beneden gaan waar Mevrouw Wemel het ontbijt had klaar staan en dan zouden ze het wel vanzelf te horen krijgen! Na die woorden kroop Harry nog even dicht tegen Ron aan en gaf hem een dankbare kus. Harry keek liefdesvol naar Ron en zei: ‘Zouden ze er achter gekomen zijn, wat wij hebben met elkaar?’ Ron stond op, om zich aan te kleden en terwijl hij zijn kleding bij elkaar zocht zei hij, ‘Zo wat? Laten ze het weten, ik schaam me er niet voor hoor, ben dan wel niet de beste leerling in tovenarij maar ik red me echt wel en jij zeker, dus samen komen we er wel. Harry wist in zijn hart dat Ron gelijk had maar hij twijfelde toch, zouden ze het wel redden? Hij dacht aan zijn pas gestorven oom, Sirius Zwart de enige familie lid die hij had…

Harry en Ron stommelden naar beneden de keuken in, waar Mevrouw Wemel zwijgend eieren stond te bakken, terwijl ze normaal druk sprak en neuriënde, Mijnheer Wemel zat aan de eettafel achter zijn krant zat. Ron kuchde een beetje om aandacht te vragen. Liefdesvol keek Ron naar Harry en gaf hem een knipoog, waar door Harry een beetje begon te zweven. ‘Is er wat’, vroeg Mijnheer Wemel aan Ron. ‘Weet ik niet’, zei Ron terug, terwijl hij zich afvroeg waar de rest van de familie was. Hij bedacht zich, om maar even niet moeilijk te doen en vroeg waar de rest van de familie was?’ ‘Ach, weet je, het is de eerste week van de grote vakantie, dus ze zijn de bossen in getrokken om hun ‘ik zijn’ te vinden, een idee van Ginny’. ‘Ow’ zei Ron iets teleurgesteld. Mijnheer Wemel begon nerveus in zijn krant bladeren terwijl Mevrouw Wemel de gebakken eieren verdeelde over de borden van Harry en Ron. Mevrouw Wemel keek Ron aan en zei, ‘Liefje als je iets te vertellen hebt zal het verstandig zijn om het ons nu te vertellen voordat je er geen kans meer voor krijgt.’ Mevrouw Wemel liep van het fornuis weg en ging bij het raam staan en begon quasi geïnteresseerd aan de planten-blaadjes te peuteren. Terwijl Mijnheer Wemel stug bleef doorlezen. ‘Nee, niet op dit moment’ zei Ron, ‘maar mocht er iets zijn dan vertel ik dat echt wel’. Onder tussen waren ze klaar met het ontbijt, Ron stond op, gaf Harry een vette knipoog en zei; ‘kom, gaan we ook even het bos in!’ Harry bedankte Mevrouw Wemel voor het ontbijt en liep naar de deur, het liefste rende hij de deur uit, maar kon zich nog inhouden om dit niet te doen. Ron volgde Harry op de voet. Mijnheer en Mevrouw Wemel keken ze na tot het tuinhek, Mevrouw Wemel zuchtte en ging aan de afwas en Mijnheer Wemel ging verder met zijn krant.

Elkaar plagend en duwend, liepen ze het bos in. ‘Harry?’, zei Ron met en licht dicht geknepen keel geluid, ‘ik zie de andere helemaal niet?’ Harry had al zijn toverstok tevoorschijn gehaald en begon goed om zich heen te turen door het bos. Op het moment dat Ron wat wilde zeggen, kwam er een klein blauw lichtje aangezweefd, die plagend om zijn hoofd begon te draaien. Ron begon in paniek om zich heen te slaan terwijl Harry het probeerde te pakken. Zonder dat ze het door hadden liepen zo al zwaaiend en drukdoende, dieper het bos in. Na een aantal minuten zweefde het lichtje weer weg, en bemerkte Ron en Harry dat ze midden in het, nu toch wel erg donkere bos stonden. Ron hield niet van donker en begon een beetje te piepen, ‘ss######t’ deed Harry en zei: ‘volgens mij hoor ik wat, ik hoor’… Hij kreeg geen kans om zijn zin af temaken …

Suprise! Hahaha## Het was Hermelien die van achter een boom sprong samen met Ginny. Harry en Ron zeker slaagde een zucht van verlichting. ‘Deed jij dat met dat blauwe lichtje, Hermelien?’ vroeg Ron een beetje twijfelend. ‘Natuurlijk was ik het!’ Zei Hermelien met trots in haar stem, ‘Dwaal lichtjes spreuk, hebben Ginny en ik uit gedacht, goed hè!’ ‘Kom’ zei Ginny, ‘gaan we naar de anderen?’ Harry liep achter de meisjes aan en pakte Ron zijn hand, wat tot hun verbazing Ginny en Hermelien ook deden. ‘Zullen ze wat met elkaar hebben?’, fluisterde Ron tegen Harry, waarop Harry zei, ‘laten we ze het gewoon vragen?’ En Harry liet Ron’s zijn hand los en probeerde Hermelien in te halen. ‘Hermelien wacht even, ik wilde je wat vragen.’, ‘Ik weet wat je wilt zeggen Harry, en ja, Ginny en ik hebben wat met elkaar’, terwijl ze dat zei trok ze Ginny naar haar toe. En begon een preek vol met verdediging over wat zij zelf wel niet mocht doen en laten en dat niemand daar wat mee te maken hadden en iets over rechten, normen en waarde. Harry stond een beetje verbouwereerd te kijken en kon alleen een zachte ’maar’ over zijn lippen krijgen en bedacht zich om Hermelien maar even uit te laten razen. Tot hij de kans kreeg om heel hard, ‘Hermelien!’, te roepen en er gelijk achter te roepen, ‘wij ook!’.

Daar stonden ze dan tegen over elkaar Ron en Harry, Hermelien en Ginny. Na een aantal minuten zei Harry, ‘Ben zo blij dat jij en Ginny wat met elkaar hebben.’, ondertussen waren Ginny en haar broer Ron wat verder gelopen, je hoorde ze praten en lachen. Hermelien ging op een omgevallen boonstam zitten en wees met haar hand naar de plek naast haar. Harry nam plaats en keek Hermelien aan en ging verder, ‘we dachten dat we de enige waren, begrijp me niet verkeert, we zijn heel gelukkig met elkaar maar het is ook wel prettig als je het zal kunnen delen met anderen. Hermelien knikte begrijpend, ‘ja, dat hebben wij ook wel, misschien kunnen wel een geheime genootschap oprichten, voor mensen zoals jij en ik?’ Harry keek met wat ongeloof naar Hermelien en zei, ‘dat is nog niet eens zo’n gek idee, maar hoe gaan we dat aanpakken?’ Hermelien stand op om richting Ginny en Ron te lopen draaide zich halverwege om en zei,’laten we eerst maar met ons viertjes beginnen, de rest volgt vanzelf dan wel.

Die nacht kon Harry niet slapen, hij en Ron hadden de hele avond er over gepraat, wat was het beste om te doen en hoe. Het was zo onbekend en tevens heel spannend, maar ze waren er wel overeen dat er wat moest gebeuren. Wat het kon toch niet zo zijn dat je gediscrimineerd werd door zo’n normaal iets. Houden van iemand anders is toch het mooiste wat er is. Harry keek naar Ron die lekker aan het dromen was, Ron mompelde wat, maar Harry kon het niet verstaan. ‘De oude molen, de oude molen; fluisterde Ron in zijn slaap. Natuurlijk, dacht Harry, de oude molen. Daar kunnen we beginnen, Harry gaf Ron een zoen op zijn mond waardoor Ron zich omdraaide, zijn kussen stevig pakte en zei, ‘Ow Harry’. Wat Harry vertederde en nog ietsje meer hield van Ron. Harry keek naar het gezicht van Ron en wilde uit bed stappen toen met een soort zoef geluid Hedwig kwam binnen vliegen door het open raam met een brief aan zijn poot. Hè Hedwig’ zei Harry zachtjes tegen zijn uil, ‘wie schrijft mij nu op dit uur. Voorzichtig haalde hij de brief van Hedwigs poot, gaf hem wat te eten en haalde de brief uit de envelop en las. ‘Beste Harry, het kwam mij ten gehore dat je met iets bezig was, waar ik graag met je over wilde spreken. Sorry, voor het laten uur, maar het kon niet wachten. Wil je Aub morgen rond lunch tijd naar mijn kamer komen. Dag Harry, doe voorzichtig en doe de groeten aan Mevrouw en Meneer Wemel.‘

Harry was verbaasd en nieuwsgierig tegelijk, wat zal Perkamentus willen? Hij keek uit het raam en zag dat de zon begon op te komen en bedacht dat hij misschien nog een uurtje kon proberen te slapen. Hij liep naar de bedden die hij met Ron tegen elkaar hadden gezet. Voorzichtig schoof Harry tegen Ron aan en deed zijn ogen dicht. Harry bedacht zich hoe gelukkig hij met Ron was en hoe blij hij was dat ze hun gevoelens hadden uitgesproken tegen elkaar, wat eigenlijk ook per ongeluk ging.

Harry dacht aan dat moment, hoe hij binnen kwam in Rons zijn kamertje, het was laat op de avond, Ron was al naar bed gegaan. Hij kwam zachtjes de kamer van Ron binnen en wilde naar zijn eigen bed gaan, maar kon niet laten om even naar hem te kijken. Harry was al zolang verliefd op Ron, niet bewust maar toch. Ron lag in diepe slaap en Harry sloop dichterbij, hij ging op de rand van het bed zitten en bukte naar Ron toe om hem te ruiken. Een combinatie van zweet en tuinaarde rook Harry, waar hij van moest zuchtte, waardoor Ron bewoog, maar op zo’n manier dat zijn hand op die van Harry kwam. Harry’s reactie was om deze dan ook vast te pakken, hier door werd Ron wakker en keek Harry recht aan. ‘Harry?’ fluisterde Ron, Harry trok snel zijn hand terug, ‘Nee!’ riep Ron wat te hard. ‘Nee? Wat bedoel?’ zei Harry wat verward, en zijn hart die nu in zijn keel klopte hielp ook niet echt. Het ging eigenlijk allemaal heel snel, Ron pakte de hand van Harry en trok hem naar zich toe en kuste hem, waarop Harry niets anders kon doen dan deze te beantwoorden.

Harry glimlachte en viel in slaap…

Harry lag nog in diepe slaap toen Ron zachtjes uit bed ging zich aankleedde en wegsloop. Mevrouw Wemel was al druk bezig met het ontbijt toen Ron de keuken ik kwam. ‘Goedemorgen Mam!’ zei Ron vrolijk, Mevrouw Wemel draaide zich om en keek een ogenblik Ron goed aan en vroeg, ‘Wat ben je vroeg op Ron, alles goed?’. Ron keek bedenkelijk terug en zei dat het heel goed ging en dat hij eigenlijk haast had en geen tijd had voor een praatje. ‘Ron? Hier neem een boterham voor onderweg mee, en wees voorzichtig.’ Ron deed ze jas aan, pakte de boterham en vloog weg. Mevrouw Wemel steunde tegen het aanrecht, ze boog het hoofd en zuchtte heel diep. ‘Ik heb er ook geen zin in ook vandaag!’ sprak ze hardop tegen zichzelf, ze draaide zich om pakte haar toverstok zwaaide ermee en zei, ’niet morgen, niet vandaag, niet dit uur, maar nu, wens ik alles zoals het zal zijn, zoals ik had gedaan!’ Ze schrok er zelf een beetje van, want de borden vlogen om haar oren en kwamen netjes op de eettafel terecht, broodjes gingen de oven in en eieren in de koekenpan, het was een drukte van beweging en geluid.

Harry werd wakker van het gestommel beneden, en probeerde op gevoel zijn bril te pakken. Hij keek om zich heen en zag geen Ron, en bedacht dat Ron misschien wel de veroorzaker was van al dat gestommel beneden. Ach, Harry was nog te suf om te denken. Hij kon zijn nieuwsgierigheid niet bedwingen, snel kleedde hij zich aan om naar beneden te gaan. Nog duf stond hij de deur opening van de keuken en bleef verbaasd staan. Mevrouw Wemel zat op een stoel aan de eettafel met haar hoofd gebogen en haar handen gevouwen in haar schoot. Harry kreeg ineens medelijden met deze lieve vrouw die voor iedereen klaar stond, ze was als een moeder voor Harry. Terwijl Harry naar Mevrouw Wemel liep kon hij net een stuk brood ontwijken die langs zijn hoofd vloog. Harry hurkte bij Mevrouw Wemel en zij keek op. Harry zag op dat moment zoveel verdriet in haar ogen dat hij niets anders kon doen dan haar troosten door haar hand vast te houden en te zeggen dat het allemaal wel goed kwam, wat het ook was waar ze verdriet over had. ‘Ow Harry, je bent zo’n goeie jongen, mag ik je wat persoonlijks vragen?’ Mevrouw Wemel klopte op de zitting van een stoel naast haar, waar Harry dan ook ging zitten. Mevrouw Wemel pakte Harry’s hand, keek hem aan en vroeg, ‘houd je van Ron?’ Harry voelde zich wit worden en keek met verschrikte ogen naar Mevrouw Wemel. ‘Schrik niet me kind, ik wil het gewoon weten, ik heb jullie de afgelopen dagen gezien en jullie delen een geheim, een moeder voelt dat soort dingen aan en soms kan het beter zijn om de waarheid te vertellen.

Harry twijfelde nog, maar vertelde het ten slotte toch aan Mevrouw Wemel, waarna zij zei dat ze opgelucht was en het heel fijn vond dat hij het was voor Ron en Ron voor hem. Ze stond op en gaf Harry een dikke knuffel, ‘zo nu ontbijten!’ zei ze opgelucht. ‘Hallo Harry, dag Mam, hier ben ik weer!’ Ron stond in de deur opening en hijgde alsof hij de hele weg had gerent. Deed ze jas uit en ging bij Harry zitten, en fluisterde in zijn oor, ‘jammer dat je al wakker bent, ik wilde je verrassen!’ Harry draaide zijn gezicht naar die van Ron en kuste hem. ‘Ach, kan mij het schelen’ zei Ron opgewekt en haalde een pakje uit zijn zak, alsjeblieft Harry!’ Harry opende het pakje en haalde een zweet pols bandje met I hartje Ron. ‘Kijk zei Ron trots en liet zijn zweet pols bandje zien met I hartje Harry’. ‘Wat hebben jullie daar?’ zei een stem achter hun…

0 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *