Even tussendoor…

De was weg werken (vouwen & strijken) is niet een prettig werkje, maar het moet gedaan worden, dit dan maar met een muziekje aan.

Morgen komt poes/kater Bolleke, vind ik dan ook wel weer spannend. En we komen er dan ook achter of het een Poes is of een Kater is.

En we gaan weer verder met vouwen, laters.

Eddie, lang, lang, lang, geleden… (90ties)

Was geïrriteerd, ga zo zitten, kijk zo, doe dat. Bleek dit de leukste foto te zijn, hahahaha. Dacht bij mijzelf, maak toch go…….me gewoon die foto.

Nieuwe poes/ kater, Keesje maar word Bolleke!


We zijn vandaag naar het asiel geweest om te kijken of er iets voor ons tussen zat, na een half uurtje van de 1ne kamer naar de andere kamer te zijn gelopen kwamen we Keesje tegen. Bolleke, zoals we hem/ haar gaan noemen, word Dinsdag opgehaald, we weten op dit moment niet of het een poes of kater is omdat dit ons niet interesseert. We hoorde het verhaal en we konden hem/haar niet achterlaten. Het verhaal in het kort, mensen krijgen kinderen, kinderen gaan lopen, kinderen vinden poesje leuk, staartje trekken, zeulen met de poes, ect. En de poes zegt “bekijk het maar” en reageert niet zo vriendelijk terug. Poes moet dus weg, nee niemand wil poes hebben, dan maar het asiel in.

Fijn weer, daar zit je dan in het asiel als 2 jarige poes, zo ben je veilig in een huis en zo word je van de 1ne dag op de andere dag naar het asiel gebracht. Niks is fout of goed, maar het is wel sneu voor het poezuh beest.

Maar goed, Bolleke is welkom bij ons en het liefst nemen we ze allemaal, maar dat kan niet. Hij/zij past mooi bij onze Poekie, ook van het asiel. Rustig, fijn de “kat” uit de boom kijkend, af en toe speels en vooral  zelf vragend om aandacht. Lief en lief gaan heel goed samen. Hou je op de hoogte van Bolleke. (ben helemaal verliefd op het witte stukje van het pootje).


Update Jorrit


Het bloggen schiet er weer bij in, we zijn weer helemaal bezig met Jorrit. Door 2 verschillende mensen gespot. Dus we zijn weer fijn de hele week er weer mee bezig, bij één van de buren staat nu van af gisteren een vang kooi. Net gekeken en niets. Erg teleur stellend. Vanavond doen we er nat voer in, ruikt wat sterker. Baal er wel van, elke keer denk je, we kunnen het afsluiten en dan gebeurt er iets, nu de buren dus die hem gespot hebben, zucht, maar goed. We zeggen ook elke keer van hehe nu kunnen we het afsluiten, we wilde zelfs vandaag naar de poesen asiel gaan, maar ja nu er weer een kans is om hem terug te krijgen laten we dat niet voorbij gaan. Vind het maar wat erg, wij kennen het karakter van het beestje, te overgevoelig, angstig, en dan ook nog een beetje bijziend. Het leven kan soms best zuur zijn. Maar ja, we houden goeie hoop en we doen ons best en hopelijk kunnen we het binnenkort wel afsluiten.


We missen hem heel erg en Poekie zijn poezuh vriendinnetje mis hem ook heel erg, zit elke dag op de oprit naar hem uit te kijken, dit doet ze ook in de tuin.

PS: De kooi was leeg, geen Jorrit, we hebben in plaats van brokjes wat nat voer erin gedaan en wat brokjes, morgen gaan we snel kijken.

Inhaal slag vanaf 17 Juli de hoofdzaken

17 Juli begon de vakantie van Arjen. Eddie gaat dan ook in de vakantie stand.

Het begon met de hitte, 38 graden gemiddeld , wat was dat erg, na een paar dagen wist ik niet waar ik het zoeken moest, echt heel erg. Gelukkig hadden we al een zwembadje gekocht om er even in te plonsen voor verkoeling.

Heerlijk, lekker onder de overkapping, zodat het water niet te koud was.

Nu het lulligste, op de laatste warme dag, 29 Juli verdween van de 1 op de andere dag onze Jorrit.

https://www.amivedi.nl <= via deze link kun je meer informatie lezen. Dus heel erg daar mee bezig geweest, zorgen maken, bedenken wat er gebeurt kan zijn. We hebben zelfs drie mediums ingeschakeld die alle drie natuurlijk wat anders zeiden. Waardoor je meteen weer hoop kreeg en zorgen, want de 1 zei, hij zit opgesloten, de ander hij is aangereden, en nog eentje wist te vertellen dat hij fijn aan het wandelen/spelen was op een bospaadje.

Maar goed de eerste wist het allemaal wel te vertellen hoe en wat er aan de hand was (opgesloten in een schuur maar er waren wel muisjes) dus honger had hij niet.

We hadden op een gegeven ogenblik alle buren met schuren aangeschreven via een briefje in de bus en persoonlijk langs geweest, om schuren te bekijken. We hebben alle schuren nu wel gezien, veel mensen leren kennen, maar geen Jorrit.

Tot Arjen een bericht kreeg op zijn mobiel, begin deze week, dat iemand een zwart witte poes heeft gezien, dus er gelijk op af. En niets…. tot de volgende dag toen zagen we wat in de wei zitten, in de buurt die aangegeven was. Yoepie, maar voordat we goed konden zien of hij het was, vloog hij weg. Dus het is nu op dit moment, was hij het of niet.  Elke dag gaan we nu even naar die plek, in de hoop om hem weer te kunnen zien. We willen wel natuurlijk weten of hij het ook inderdaad is. En dan mag hij blijven waar hij is, als hij gelukkig is, wat we wel vermoeden.  Dus… maar missen doen we hem wel.